21 kwietnia 1984 roku o 10.30 rano urodziłam się na świat w pięknym miasteczku Kalinkovichi na Białorusi. Niewątpliwie oznajomiłam swoje pojawienie się zdecydowanie głosnym krzykiem, który miał uzmysłowić każdemu że ja już jestem. Tego dnia padał ciepły wiosenny deszcz i swieciło słońce, niestety tego nie pamiętam, a mogę tylko wierzyć słowom mamy. Po kilku miesiącach przeprowadziliśmy się z rodzicami do Kaliningradu, gdzie niedługo urodził się mój brat. Na początku byłam zazdrosna o to małe dziecko, które tylko cały czas krzyczało, płakalo i skupiało całą uwagę rodziców, lecz już niedługo w pełni zrozumiałam, że ta maleńka istota jest moim braciszkiem i że z nim można spędzać czas na miłej zabawie, a nuda nie grozi w żadnym wypadku. Szybko upływaly lata dzieciństwa, każdy dzień był pełen radości i śmiechu, a najistotniejszymi sprawami była zabawa z dziećmi w piaskownicy, na huśtawce lub wspinaczka po drzewach. Już wtedy rozumiałam że świat nie mieści się w pięści, że rozprześciera się dalej, poza ściany rodzinnego domu i podwórko. Chciałam jak najszybciej dowiedzieć się co jest za rogiem tego domu, gdzie zabierze mnie ten tramwaj, ile jest gwiazd na niebie i czemu ludzie nie posiadają zdolnosci lotu, jak ptaki... dlaczego trawa jest zielona, a niebo blękitne!

Szkoła podstawowa i szkoła muzyczna nauczyły mnie, że aby czegokolwiek się nauczyć i odnosić sukcesy, trzeba dokładac wielkich starań i mieć ogromną cierpliwośc. Właśnie wtedy dowiedziałam się czym jest muzyka Mozarta, Czajkowiekiego, Bacha i Chopina i czym jest codzienne wielogodzinne ćwiczenie i strach podczas występu koncertowego. Właśnie wtedy w moim życiu pojawili się pierwsi bliscy przyjaciele, z którymi razem odkrywaliśmy ciekawostki codziennego życia.Czytanie było moim ulubionym zajęciem, a wszelkie humanistyczne przedmioty również pochłaniały moją uwagę. .

Na studiach polonistycznych znalazłam się zupełnie przypadkowo, decyzja była przyjęta spontanicznie, ale niedługo bardzo ucieszyłam się ze swojego wyboru. Uczyłam sie szybkim tempem, na początku pierwszego roku nie znałam żadnej literki, a już kilka miesięcy później razem z przyjaciółkami Olą i Irą wyruszyłyśmy w naszą pierwszą dwudniową podróż do Olsztyna. Wtedy po raz pierwszy złamałam barierę językową i dowiedziałam się jak przyjemnie jest rozmawiać z obcokrajowcem w jego rodzimym języku. Później był Kraków, Warszawa, Częstochowa, Toruń... Coraz bardziej zachwycała mnie Polska, byłam po prostu zakochana w tym kraju, w jego języku i kulturze, tradycjach i ludziach. Poznałam wiele wspaniałych osób, wśród nich najlepszych przyjaciół, którzy pozdtrzymywali mnie na duchu w najbardziej trudnych sytuacjach.

W 2005 roku udało mi się urzeczywistnić swój wyjazd do Stanow, ta pozdróż dała mi świetną praktykę w języku angielskim, ogromne doświadczenie życiowe i pełną samodzielność. Prawie codziennie musiałam się borykać z mniejszymi lub większymi problemami i uczyłam sie przezwyciężać przeciwności losu, nie poddając się panice, trzeźwo myśleć nawet w najbardziej ekstremalnych sytuacjach.

Zbliżanie się ukończenia studiów nieco mnie zasmucało i nawet przerażało, bo całkiem nie wiedziałam jak ułoży się moje życie, nie miałam przy sobie ukochanej osoby i coraz bardziej odczuwałam absolutną pustkę i samotność. Choć na pierwszy rzut oka mogłoby się komuś wydawać, że jestem bardzo szczęśliwą osobą, lecz w środku przygnębiała mnie myśl o tym, że moje życie mija, a ja nie mam nic poza gorzkim doświadczeniem, poza skomplikowanymi uczuciami i związkami. Po powrocie z letniego urlopu prawie całkowicie straciłam nadzieję że w moim życiu może coś się zmienić ku lepszemu, że kiedykolwiek będę mogła pomalować swoje życie jasnymi barwami prawdziwej miłości ...Lecz 21 sierpnia w moim życiu pojawił się Marcin i cały mój świat w jednej chwili przewrócił się... zasypiając tego samego dnia już wiedziałam że marzenia się mogą spełniać i że życie może być podobne do pięknego snu. Każdy następny dzień nabierał coraz większego sensu, każdego następnego dnia budziłam się z myślą że kocham tą osobę coraz bardziej i że nasze prawdziwe uczucie może zmienić nie tylko nas samych i rzeczy dookoła lecz cały świat. Przeszkody, przez które już przeszliśmy razem z Marcinem może są tylko początkiem tej długiej drogi do SZCZĘŚcIA, lecz my wiemy napewno, że nie ma rzeczy na ziemi które będą w stanie rozerwać naszą więź, nie ma czegoś co nas może rozłączyć, bo to co czujemy do siebie ma w sobie tak wiele PRAWDY i PIĘKNA, że to nie może być nigdy i niczym zniszczone.